Tja, Babbeltje van de CaviaBende Almere is er helaas niet meer, maar ík ben er nog wel! En omdat Baasjes tijdens een vakantie ons caafjes niet kunnen missen en de rest van de Bende die lange reis niet ziet zitten ben ik met hen meegeweest.
Nou, ik kan het aanbevelen hoor. Ik heb weer zóveel meegemaakt…
Natuurlijk mocht ik mee als Baasjes gingen skiën. Meestal in de rugzak hoor, want het was wel een beetje érg koud (-10 graden of kouder) voor een caaf. 
Wisten jullie dat er allerlei dieren wonen in die koude en witte wereld? Er staan een heleboel voetspoortjes in de sneeuw (in dit geval van een konijn of haas), er wonen boven de 2500 meter zelfs vogeltjes (volgens het vogelboek van Baasje wonen deze vogeltjes vaak in de buurt van pisterestaurants, deze dus ook).
En toen gebeurde een ongelukje: dat malle Baasje gaat er ineens languit bij liggen in de sneeuw… en dan moet Babbeltje natuurlijk weer als "reddende caaf" optreden. Dat valt niet mee hoor: groot Baasje, klein Babbeltje… hoe pak je dat aan? Maar gelukkig kwam ik daar Murmli tegen… hij is geen caaf maar een marmot. Een Serfaus-Alpenmarmot om precies te zijn… althans, dat zegt ‘ie zelf.
Hij kon me helpen om Baasje weer overeind te krijgen en in een stoel te zetten. Met Baasje ging het gelukkig al snel weer goed.
(Murmli:) Ik woonde daar vlakbij en zag ’t allemaal gebeuren. Er staat een huisje waar boeren hooi en zo in opslaan, daar ónder had ik m’n holletje.
Het hooi was bijna op, maar daar hou ik rekening mee: onder de sneeuw is hier en daar toch nog wat te vinden én ik heb een héle royale voorraad om de rest van de winter door te komen. Die voorraad delen we ook met de konijntjes en zo hoor, want eten moeten we tenslotte allemaal!
Samen zijn we de rest van de vakantie met Baasjes gaan skiën. Soms gingen we zelf skiën, als het niet te koud was, soms gingen we bij Baasje in de rugzak.
Zo zijn we speciale relaxplaatsen tegen gekomen. Zeg Igor, zo’n zit/ligzak is ook niet verkeerd hoor! ’t Is weer eens wat anders dan een hangmat of een mandje…
De volgende dag bleek het in het dorp (Ladis) wat gesneeuwd te hebben en was het uitzicht vanaf het balkon in het ochtendzonnetje ook mooi wit geworden.
We zijn op visite geweest bij de Fissladis-Indianen. Die woonden er vorig jaar ook al en nu nog steeds. Deze keer was de Medicijnman thuis.
In de Saloon was het nog steeds goed toeven. 
De tent was door de afwezigheid van Opperhoofd Schnelle Schi (Snelle Ski) en zijn vrouw Sonnenstrahl (Zonnestraal) – die waren de bergen in, op zoek naar eten – een beetje leeg, maar het was wel leuk om weer eens terug te zijn.
Even verderop op de berg heeft Murmli ons nóg een Indianendorp laten zien, dat van de Fiss-Indianen. Da’s familie van de Fissladis-Indianen, maar ze wonen dus in een ander dorp. Dat dorp is een stuk kleiner, maar zeker zo gezellig!
Murmli werd zelfs uitgeroepen tot assistent van de Totempaal en omdat ik z’n vriendje ben mocht ik daarbij ook op de foto.
Ineens kwamen we onderweg ook een Tropische Grot tegen... raar hoor, overal een heleboel sneeuw en dan zie je ineens palmbomen, gorilla’s, krokodillen… allemaal dingen die je normaal helemaal niet in de sneeuw ziet!
Er is zelfs een Dino-Wald… het lijkt wel "The Lost World"!
Het uitzicht vanuit de lift was niet slecht,
maar het uitzicht bij de Masner was nóg mooier: mooie bergen die héél dichtbij lijken maar het echt niet zijn!
Van al die indrukken moet je natuurlijk even uitblazen: op de Möseralm was het weer ouderwets lekker in het zonnetje!
En nu zijn we weer thuis… Murmli is met me meegegaan, want we zijn hele goede vriendjes geworden. Alleen heeft hij gevraagd of hij volgend jaar z’n andere vriendjes in Oostenrijk weer mag gaan opzoeken. Túúúrlijk mag dat! We willen toch niet dat hij heimwee krijgt?!
Groetjes van Babbeltje en Murmli uit Almere
